Şüphesiz ki karşısında duran o derme çatma kulübe gerçeğin ta kendisiydi. Hemen yanında duran; yirmili yaşların sonunda, neredeyse zayıflıktan kemikleri sayılan, her yeri delinmiş kevgir misali kıyafetleriyle, her gün büyük bir özveri içinde tamir ettiği motosikletlerin vücuduna bulaşmış yağının, terlemiş vücudundan zift gibi aktığını gördüğü esmer çocuğa, dönüp son bir kez daha baktı derin bir minnet duygusuyla. Kaderinin onu elinden tutup getirdiği yere girmeden önce… Çocuk yanından…